ಮುರಿದ ಕೈಗೆ ಬಣ್ಣದ ರೆಕ್ಕೆ!

ವಿಜಯ ದರ್ಪಣ ನ್ಯೂಸ್…..

ಮುರಿದ ಕೈಗೆ ಬಣ್ಣದ ರೆಕ್ಕೆ!

ಲೇಖಕರು:

ಜಯಶ್ರೀ. ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ
ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು ಬೆಳಗಾವಿ
9449234142

ಸಂಜೆಗತ್ತಲು ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿಸಲಿನ ಮುಂದೆ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಮತ್ತು ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣಗಳು ಒಂದರೊಳಗೊಂದು ಬೆರೆತು, ಯಾರೋ ಕಲಾವಿದನು ತನ್ನ ಕುಂಚದಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಮೇಲೆ ಬಣ್ಣ ಚೆಲ್ಲಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಗುಡಿಸಲಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷದ ಯುವಕ ಅರವಿಂದನ ಬದುಕು ಮಾತ್ರ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯಂತಾಗಿತ್ತು.

ಅರವಿಂದ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರಕಲಾವಿದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಂಚಕ್ಕೆ ನಿರ್ಜೀವ ಕಾಗದದ ಮೇಲೂ ಜೀವ ತುಂಬುವ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಒಂದು ಭೀಕರ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತ ಅವನ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಬಲಗೈ ಇಲ್ಲದ ಚಿತ್ರಕಲಾವಿದನೆಂದರೆ, ರೆಕ್ಕೆ ಮುರಿದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ!
ಅವನ ಕೋಣೆಯ ತುಂಬಾ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಚಿತ್ರಪಟಗಳು ಧೂಳು ಹಿಡಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.

ಅವು ಅವನ ಕನಸುಗಳ ಸಮಾಧಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಊರಿನ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ, “ಪಾಪ, ಎಂತಹ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಹುಡುಗನ ಬಾಳು ಹೀಗಾಯಿತಲ್ಲ” ಎಂದು ಕನಿಕರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನರ ಆ ಅನುಕಂಪದ ಮಾತುಗಳು ಅರವಿಂದನ ಎದೆಗೆ ಚೂಪಾದ ಬಾಣಗಳಂತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದವು. “ನನ್ನ ಬದುಕು ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು, ಇನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಹತಾಶೆಯ ಕತ್ತಲು ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಅರವಿಂದ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತು ಹೊರಗಡೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳು ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗ ಅವನ ಕಣ್ಣು ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜೇಡರ ಹುಳುವಿನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.
ಆ ಪುಟ್ಟ ಜೇಡ ಗೋಡೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಲೆಯನ್ನು ನೇಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸಿದ ಗಾಳಿಗೆ ಅದರ ಬಲೆ ಹರಿದುಹೋಯಿತು. ಜೇಡ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅರವಿಂದ ಅದನ್ನೇ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡತೊಡಗಿದ. ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಜೇಡ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬಲೆ ನೇಯಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಮತ್ತೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು, ಬಲೆ ಹರಿಯಿತು. ಹೀಗೆ ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ, ಬರೋಬ್ಬರಿ ಏಳು ಬಾರಿ ಆ ಜೇಡ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಅರವಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡ, “ಈ ಮೂರ್ಖ ಜೇಡಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.” ಆದರೆ ಎಂಟನೇ ಬಾರಿ ಆ ಜೇಡ ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು! ಗಾಳಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಅದರ ಬಲೆ ಗೋಡೆಗೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು.

ಆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜೀವಿಯ ಹಠ ಅರವಿಂದನ ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚೊಂದು ಹರಿಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮಾತೊಂದು ನೆನಪಾಯಿತು: “ಕತ್ತಲು ಎಷ್ಟೇ ಗಾಢವಾಗಿದ್ದರೂ, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಣತೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಆರಿಸಲು ಅದರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಸೋಲು ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಛಲವನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”
ಅರವಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಎಡಗೈಯಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಬಣ್ಣದ ಕುಂಚವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಮೊದಲ ದಿನ ಅವನ ಎಡಗೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗೆರೆಗಳು ವಕ್ರವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಣ್ಣಗಳು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೋಪದಿಂದ ಅವನು ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿದ. ಆದರೂ ಅವನು ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕಲ್ಲಿಗೆ ಉಳಿಯ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಾಗಲೇ ಅದು ಸುಂದರ ಶಿಲ್ಪವಾಗುವುದು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು.

ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ತಿಂಗಳುಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಅವನ ಎಡಗೈ ಈಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿತ್ತು. ಅವನ ನೋವು, ಹತಾಶೆ, ಕಣ್ಣೀರು ಎಲ್ಲವೂ ಈಗ ಬಣ್ಣಗಳಾಗಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ, ನಗರದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಕಲಾ ಗ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ, ಬಿರುಗಾಳಿಯ ನಡುವೆಯೂ ತನ್ನ ಬಲೆಯನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ನೇಯ್ದು ನಿಂತಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜೇಡ ಮತ್ತು ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಕುಂಚ ಹಿಡಿದು ನಗುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನ ಚಿತ್ರವಿತ್ತು. ಆ ಚಿತ್ರದ ಕೆಳಗೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು: “ನನ್ನ ಬಲಗೈ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿತು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಎಡಗೈ ನನಗೆ ಹೊಸ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿತು.”

 

ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರಿತ್ತು. ಇಡೀ ಸಭಾಂಗಣ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಅರವಿಂದ ಇಂದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಬದುಕಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದ.

ಸಹೃದಯರೇ, ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಆದರೆ, ಈ ಕಥೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ…

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜೇಡ ಏಳು ಬಾರಿ ಬಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕೈ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅರವಿಂದ ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಗೆದ್ದು ತೋರಿಸಿದ. ಆದರೆ, ಇಂದು ದೇವರು ನಮಗೆ ಎರಡು ಕೈ, ಎರಡು ಕಾಲು, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸೋಲು ಎದುರಾದ ತಕ್ಷಣ “ನನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ನಾವು ಯಾಕೆ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತೇವೆ? ನಿಮ್ಮ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರುವುದು ನಿಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೋ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಭಯವೋ? ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ… ಉತ್ತರ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದೆ !